ONCOTECH: یک ویروس انکولیتیک کایمریک و سلول T برای ایمونوتراپی سرطان

یک روش نوآورانه به نام ONCOTECH توسط محققان برای اتصال فیزیکی آدنو ویروس های آنکولیتیک به سطوح سلول T از طریق تعامل آنتی ژن ها و گیرنده ها توسعه داده شده است. برای انجام این کار، ویروس ها، یک سیستم Cas9 را کدگذاری می کنند که ژن های مهار کننده نقطه بازرسی ایمنی را هدف قرار می دهد، در غشای سلولی که آنتی ژن های خاص سلول T را حمل می کنند، قرار می گیرند و به صورت وریدی به تومورها منتقل می شوند. این ترکیبی از ویروس درمانی و سلول درمانی با ONCOTECH یک تکنولوژی ترجمه ای امیدوار کننده را نشان می دهد.
مقاله تحقیقاتی با عنوان “An oncolytic virus–T cell chimera for cancer immunotherapy” در ژورنال Nature Biotechnology منتشر شد.

ONCOTECH پاسخ های ضد تومور را تقویت می کند
در میان اشکال جدیدتر ایمونوتراپی برای درمان سرطان، ویروس درمانی آنکولیتیک برجسته است. ویروس های آنکولیتیک می توانند سلول های تومور را بدون گسترش به بافت های سالم از بین ببرند زیرا آنها تنها در سلول های تومور پس از تزریق داخل تومور تکثیر می شوند و پاسخ های التهابی خاص تومور را ایجاد می کنند. با این حال، چندین چالش این تکنولوژی را محدود می کند.
تحویل سیستمیک ویروس های آنکولیتیک برای نشانه های بالینی عملی تر است و می تواند به راحتی تومورهای اولیه و منتشر شده را هدف قرار دهد، اگرچه تزریق درون تومور دسترسی مستقیم به ضایعات تومور را تضمین می کند و از خنثی سازی سیستمی بالقوه اجتناب می کند. با این حال ، به دلیل جذب ناکافی ویروس توسط سلول های تومور، تزریق داخل عروقی ویروس های آنکولیتیک، فعالیت ضد تومور قابل توجهی را نشان نداده است. یکی دیگر از معایب ویروس درمانی آنکولیتیک، افزایش تنظیم نقاط بازرسی ایمنی (مانند PD-L1) در سلول های سرطانی و سالم ایمنی است. دو راه حل احتمالی ترکیب ویروس های آنکولیتیک با مهار کننده های نقطه بازرسی ایمنی یا اضافه کردن آنتی بادی های ضد PD-L1 است. با این حال، ویروس های آنکولیتیک و مهار کننده های نقطه بازرسی ایمنی هنوز هم در نفوذ به تومورها مشکل دارند؛ بنابراین، رویکردهای جدید برای هدف قرار دادن تومورها با این عوامل مورد نیاز است.
انتقال سیستمیک ویروس های آنکولیتیک برای هدف های بالینی عملی تر است و می تواند به راحتی تومورهای اولیه و منتشر شده{متاستازی} را هدف قرار دهد ، اگرچه تحویل درون تومور دسترسی مستقیم به ضایعات تومور را تضمین می کند و از خنثی سازی سیستمی بالقوه اجتناب می کند. با این حال ، به دلیل جذب ناکافی ویروس توسط سلول های تومور، تزریق داخل عروقی ویروس های آنکولیتیک، فعالیت ضد تومور قابل توجهی را نشان نداده است. یکی دیگر از معایب ویروس درمانی آنکولیتیک، افزایش تنظیم نقاط بازرسی ایمنی (مانند PD-L1) در سلول های سرطانی و سالم ایمنی است. دو راه حل احتمالی ترکیب ویروس های آنکولیتیک با مهار کننده های نقطه بازرسی ایمنی یا اضافه کردن آنتی بادی های ضد PD-L1 است. با این حال، ویروس های آنکولیتیک و مهار کننده های نقطه بازرسی ایمنی هنوز هم در نفوذ به تومورها مشکل دارند؛ بنابراین، رویکردهای جدید برای هدف قرار دادن تومورها با این عوامل مورد نیاز است.
چندین محدودیت ONCOTECH باید برای ادامه ترجمه بالینی در آینده حل شود. یک مسئله این است که آنتی ژن های تومور در غشای بیولوژیکی می توانند TCR یا CAR را بارها و بارها تحریک کنند، سلول های T را از بین ببرند و توانایی آنها را برای القاء عملکردهای موثر کاهش دهند. برای مقابله با این، سلول های T حامل را می توان برای بیان CAR با ویژگی های دوگانه مهندسی کرد. علاوه بر این، در حال حاضر استفاده از ONCOTECH برای درمان تومورهای جامد پیشرفته که دارای کمبود آنتی ژن یا از دست دادن آنتی ژن هستند، امکان پذیر نیست؛ با این حال، این مسئله در هنگام درمان ملانوم، سرطان ریه، PDAC یا گلیوبلاستوم، که همه تومورهای بیان کننده آنتی ژن هستند، وجود ندارد. در نهایت، استفاده بالینی می تواند به دلیل عدم سازگاری ایمنی بین گیرنده و سلول های مورد استفاده برای تولید ONCOTECH، مانع شود. تحقیقات آینده باید بر روی تولید سلول های سازگار با سیستم ایمنی بدن متمرکز شود تا از رد احتمالی ایمنی توسط بیماران جلوگیری شود. این امر به جلوگیری از تشخیص توسط سلول های ایمنی میزبان، مانند سلول های NK، قبل از عفونت ویروسی کمک می کند.

لینک مقاله:
https://www.nature.com/articles/s41587-023-02118-7

لینک خبر:
https://www.genengnews.com/topics/cancer/oncotech-a-chimeric-oncolytic-virus-and-t-cell-for-cancer-immunotherapy/