واکنش زنجیره‌ای پلیمراز (PCR)

واکنش زنجیره‌ای پلیمراز (PCR) یک تکنیک زیست‌شناسی مولکولی پرکاربرد است که توالی‌های DNA خاصی را تقویت می‌کند. انواع مختلفی از PCR برای کاربردهای خاص طراحی شده است. در اینجا انواع اصلی وجود دارد:

PCR معمولی: این روش اصلی PCR است که توسط Kary Mullis در دهه 1980 توسعه یافت. این شامل چرخه های مکرر دناتوراسیون، آنلینگ و اکستنشن است.

کاربردها: برای شبیه سازی DNA، توالی یابی، ژنوتیپ و تکثیر پایه DNA استفاده می شود.

Real-Time PCR (qPCR): این روش امکان نظارت در زمان واقعی تکثیر DNA را با استفاده از رنگ های فلورسنت یا پروب ها فراهم می کند. مقدار DNA تکثیر شده پس از هر چرخه اندازه گیری می شود.

کاربردها: کمی سازی DNA، تجزیه و تحلیل بیان ژن، کمی سازی بار ویروسی، و ژنوتیپ.

PCR رونویسی معکوس (RT-PCR): این تغییر PCR با تبدیل RNA به DNA مکمل (cDNA) با استفاده از آنزیم ترانس کریپتاز معکوس شروع می شود. سپس cDNA با استفاده از PCR تکثیر می شود.

کاربردها: مطالعه بیان ژن، شناسایی ویروس های RNA و تجزیه و تحلیل سطوح mRNA.

Nested PCR: در Nested PCR از دو سری پرایمر در دو واکنش متوالی PCR استفاده می شود. مجموعه اول یک منطقه بزرگتر را تقویت می کند و مجموعه دوم یک منطقه کوچکتر و خاص را در اولین تقویت می کند.

کاربردها: برای افزایش ویژگی و حساسیت بخصوص در شرایطی که DNA هدف در غلظت های پایین وجود دارد استفاده می شود.

Multiplex PCR:

Multiplex PCR شامل تقویت چندین توالی هدف در یک واکنش با استفاده از چندین مجموعه پرایمر است.

کاربردها: تشخیص همزمان چندین نشانگر ژنتیکی یا پاتوژن در یک نمونه.

Long-range PCR:

این تنوع از PCR از DNA پلیمرازهای تخصصی و شرایط واکنش برای تکثیر قطعات DNA طولانی تر (چند کیلو باز تا ده ها کیلوباز) استفاده می کند.

کاربردها: تقویت توالی های طولانی DNA برای شبیه سازی، توالی یابی یا تجزیه و تحلیل تغییرات ساختاری.