تست الایزا
سنجش ایمونوسوربنت مرتبط با آنزیم (ELISA) یک سنجش ایمنی است که به طور گسترده در تحقیقات علوم پایه، مطالعات کاربرد بالینی و تشخیص استفاده می شود.
تکنیک الایزا بر تعامل بین آنتی ژن (یعنی پروتئین هدف) در مقابل آنتی بادی اولیه علیه آنتی ژن مورد نظر متکی است. وجود آنتی ژن از طریق کاتالیز آنتی بادی متصل به آنزیم سوبسترای اضافه شده تأیید می شود، محصولات آن یا به صورت کیفی با بازرسی بصری شناسایی می شوند یا به طور کمی با استفاده از بازخوانی های لومینومتر یا اسپکتروفتومتر شناسایی می شوند.
تکنیکهای الایزا به طور کلی به 4 دسته مستقیم، غیرمستقیم، ساندویچی و رقابتی طبقهبندی میشوند که همگی بر اساس آنتیژنها، آنتیبادیها، بسترها و شرایط تجربی متفاوت هستند:
- ELISA مستقیم بر اتصال آنتی بادی های اولیه کونژوگه با آنزیم به صفحات پوشش داده شده با آنتی ژن متکی است.
- ELISA غیرمستقیم، آنتی بادی های ثانویه مرتبط با آنزیم را معرفی می کند که مخصوص آنتی بادی های اولیه متصل به صفحات پوشش داده شده با آنتی ژن هستند.
- ELISA رقابتی شامل رقابت بین آنتی ژن نمونه و آنتی ژن پوشش داده شده با صفحه برای آنتی بادی اولیه و به دنبال آن اتصال آنتی بادی های ثانویه مرتبط با آنزیم است.
- روش Sandwich ELISA شامل یک نمونه آنتی ژن است که به صفحه از قبل پوشش داده شده با آنتی بادی وارد می شود و به دنبال آن آنتی بادی های ثانویه شناسایی و مرتبط با آنزیم به مکان های شناسایی روی آنتی ژن متصل می شوند.
